شاید شما هم افرادی را دیده باشید که ظاهرا از اعتماد به نفس خوبی برخوردارند
اما در عین حال دچار یک غرور و خود بزرگ بینی هم هستند.
رفتارشان با دیگران به گونه ای است که انها را به دیده تحقر مینگرند و خود را در یک مقام و موقعیت
بهتر و بالاتر می پندارند . احتمال برای ما اعتماد به نفس انها ستودنی باشد ٬ اما قطعا این غرور و
نخوتشان بسیار ناراحت کننده است .
اما وقعا چرا این گونه است؟
ایا اعتماد به نفس و تکبر لازم و ملزوم یکدیگرند؟ و الزاما پرورش اعتماد به نفس ٬ انسان را به این
سمت و سو میبرد که دیگران را پست و حقیر بداند و خود را توانمند و شایسته؟
باید بگوییم انچه این رفتارهای نادرست را سبب شده نگرشها و باور های غلط بوده است چرا که
عده ای از مردم تصور میکنند اساسا اعتماد به نفس به این معناست که خود را در مقیسه با دیگران
سر تر و بهتر و بالاتر بدانند و احساس لیاقت فراوان تر کنند.
طبیعی است که این برداشت و تعریف نادرستی که از اعتماد به نفس دارند انها را به سوی غرور و
خود بزرگ بینی حرکت دهد . در حقیقت این افراد همانطور که باری پرورش خودباوری به تلاش و
تمرین مشغولند هر روز در صفت زشت و قبیح تکبر فرو میروند .
انچه در این میان رخ می دهد این است که یک ناظر و تماشاگر بیرونی که از ضعف اعتماد به نفس
رنج میبرد از مشاهده این افراد نه تنها به پرورش و تقویت اعتماد به نفس ترغیب نمی شود
بلکه به واسطه تنفر درونی از تکبر و غرور به ان بی رغبت می شود واز ان صرف نظر میکند
بویژه اینکه همه ما در مفبل به ارزشمندی صفت تواضع و فروتنی ایمان داریم .
اصا در اموزه های دینی و اخلاقی ما به شدت به تولضع توصیه و تاکید شده است تا انجا که یکی از
ویژگی های قطعی و حتمی انبیا و اولیای الهی و الگوهای عملی ما همین صفت فروتنی بوده و هست .
شخصیت های عالی و مورد تایید عقل و شرع هرگز غرور و تکبری نداشته اند و نوع برخوردشان با
مردم همواره سر شار از تواضع فروتنی بوده است .
در فرمایشی از پیامبر عزیزمان (ص) امده است که : « هر کس تواضع کند خدا رو را رفیع و بلند مرتبه
می گرداند و هر کس تکبر ورزد خدا او را پست و خوار میکند . »
شاید به همین جهت است که ما فطرتا افراد متواضع را دوست میداریم و قلبا از افراد مغرور و متکبر
نفرت داریم. اعتماد به نفس به عنوان یک ویژگی مثبت هرگز به فروتنی انسان لطمه نمیزند و
ادمی را دچار غرور نمیکند به شرط انکه تعریف درست و صحیحی از اعتماد به نفس داشته باشیم و
با تعریف های نادرست به بیراهه نرویم .
اعتماد به نفس چیست ؟؟؟؟؟؟؟
اعتماد به نفس یعنی داشتن احساس « میتوانم » نسبت به انجام کار یا وظیفه ای که پیش روی
ماست ٬ صرف نظر از اینکه دیگران هم این توانایی را کم و زیاد داند یا خیر .
در حقیقت ارزیابی اعتماد به نفس هرگز در مقام مقایسه خود با دیگران قرار نمیگیرد که ما را
ارزیابی کند از دیگران بهتریم یا نه ٬ توانمندتریم یا نه ٬ یعنی اصلا ما با این کاری نداریم که این کاری
را که من الان می خواهم انجام بدهم فرد دیگری هم میتواند و یا نمیتواند ٬ بلکه صرفا خودم این باور
و احساس را دارم که من می توانم .
به عنوان مثال شما فردا میخواهید جایی سخنرانی کنید ٬ روی این موضوع تمرین می کنید و پس از ان
به خد میقبولانید که توانایی انجام ان را به خوبی دارید و میتوانید از عهده ان بر ایید .
حال ممکن است دیگران هم همین قابلیت را داشته باشند یا تصور کنند .
شما میخواهید وسیله ای را بسازید یا تعمیر کنید ٬ اعتماد به نفس یعنی اینکه پیشاپیش
احساس کنید که با راده و دقت و تلاشتان و با کمک خداوند میتوانید موفق باشید و این کا را به انجام برسانید .
دیگر به این کاری نداریم که توانایی دیگران در چه حدی است ٬ مهم این است که شما توانایی
خود را نسبت به کارتان ارزیابی میکنید نه با دیگران .
بنابراین ما در عین حال که دیگران را افرادی قابل ٬ لایق ٬ توانمند و با قابلیت میدانیم و با دیده احترام
نگاهشان میکنیم و با انها در نایت تواضع و مهربانی رفتار میکنیم اما خود را نیز در برابر کاری که
پیش رویمان است توانا و مقتدر میبینیم .
با چنین نگرشی خواهیم دید که اعتماد به نفس و فروتنی صفاتی قابل جمعند و برای داشتن
اعتماد به نفس قابل قبول هرگز ضرورتی ندارد که دیگران را تحقیر کنیم یا تکبر و غرور
در خانه دلمان ریشه بدواند .
نوشته استاد م ٬ حورایی









سلام دوستان
امیدوارم این هفته ی اخر هفته ی خوبی براتون بوده باشه
مخصوصا شنبه شب به خاطر شب یلدا
هر سال یلدا یه طوری هست هیچ یلدایی درست یلدای پارسال نیست
به نظر من شب تجدید خاطرات و به جا اوردن صله ارحام هستش
به هر حال انشا... بهتون خوش گذشته باشه
خوب در مورد این نوشته باید بگم که اینو یه جایی دیدم خواستم بزارم تا بقیه دوستان هم بخونن
پیشاپیش هم فرارسیدن ایام محرم رو به همه ی دوستان عزیزم تسلیت میگم
به امید روزهای بهتر